بالاخره از بحث مزاجها بیرون آمدیم ... البته فعلا ...

اخلاط

خلط ( خلط گلو نه ) جسم سیال ( دارای توانایی حرکت در عروق ) و رطبی ( مایع آبکی و شناور ) است که غذا اول بار به آن تبدیل می شود .

غذایی که می خوریم تحت تاثیر ترشحات دهان و معده و در اثر جویدن با دندانها و حرکات گوارشی ، تغییراتی می کند و نهایتا در معده یک کشکاب ( شبیه جو که با آب جوشیده شود کشش می آید ) شکل می گیرد که رنگ شیری و کدری دارد که " کیلوس  معدی " گفته می شود . در معده غذا مقداری توقف می کند و مواد آرام وارد روده ها شده و از طریق عروق ماساریقا یا مزانتیک جذب شده و به کبد می رود و طبخ و نضج می یابد که به ماده حاصل " کیموس کبدی " گفته می شود .

کبد با حرارت خود مواد را تبدیل به مواد ساده تری می کند که قابل استفاده برای بدن باشد .این کیموس کبدی توسط رگ بزرگی که در قسمت محدب کبد است خارج می شود که این کیموس حاوی اخلاط چهارگانه صفرا ، دم ، بلغم و سودا می باشد .  

                      میزان این اخلاط در کبد :                        

به عبارتی غذا با تغییرات و تبادلات در کل سیستم گوارش به اخلاط تبدیل می شود چون به طور مستقیم شایستگی جذب و ایجاد رشد بدن را ندارد و باید به اخلاط تبدیل گردد .

طبق نظریه حکمای طب سنتی ، تعادل این اخلاط چهارگانه نقش مهمی در حفظ سلامتی دارد و بسیاری از بیماریها به علت عدم تعادل این اخلاط ایجاد می گردد .